اگر ملکتان شراکتی است، بخوانید

[ad_1]

احکام مال شراکتی شراکت یکی از موضوعاتی است که آثار خوب و بد فراوانی در عالم حقوق برای آن متصور است. یکی از اختلافاتی که ممکن است گریبان دو شریک را بگیرد به زمانی مربوط می شود که دیگری می خواهد سهم خود را بفروشد آن هم به کسی غیر از شریک خودش. در این […]

احکام مال شراکتی

شراکت یکی از موضوعاتی است که آثار خوب و بد فراوانی در عالم حقوق برای آن متصور است. یکی از اختلافاتی که ممکن است گریبان دو شریک را بگیرد به زمانی مربوط می شود که دیگری می خواهد سهم خود را بفروشد آن هم به کسی غیر از شریک خودش. در این حالت قانون حقی را به شریک می دهد که بتواند با همان قیمت سهم دیگری را بخرد که به آن حق شفعه گفته می شود.
ضرب المثل معروفی هست که اگر شریک خوب بود، خدا برای خودش شریک می گرفت. قدیمی ها با این قبیل مثل ها می خواستند بگویند که شریک شدن در ملک و املاک خطرهای فراوانی برای دو طرف به همراه خواهد داشت، از اختلاف و دعوا گرفته تا لج و لجبازی که نهایتا به ضرر هر دو طرف منتهی خواهد شد. اما به هر حال خیلی وقت ها پول یک نفر برای انجام یک کار یا خرید یک ملک کفایت نمی کند و وی برای از دست ندادن سود احتمالی برای خود شریک یا شرکایی می گیرد. شرکت یکی از عقود و قراردادهایی است که به طور خاص در قانون مدنی مشخص شده است و اصطلاحا به آنها عقود معین می گویند. هر چند قانون تمام زوایای این قرارداد را مشخص کرده است و از این بابت جای نگرانی نیست، کسی که تصمیم می گیرد از این قرارداد بهره بگیرد باید بداند که هر کس خربزه می خورد پای لرزش هم باید بنشیند. یکی از معضلات این رابطه حقوقی زمانی خودش را نشان می دهد که شریک بخواهد سهمش را به شخص دیگری بفروشد و با هیچ قیمتی راضی به توافق با شریک سابقش نشود. در این حالت چند سوال پیش می آید؛ آیا شریک دیگر می تواند مانع فروش سهم شریک به دیگری شود؟ آیا می تواند خودش سهم شریک را خریداری کند؟ آیا شریک بر خریدار دیگر اولویت دارد و چنانچه فروشنده تمایل به فروش سهم خود به او را نداشت آیا اجبار وی ممکن است؟
اگر شما مثلا با کسی در مالکیت زمینی شریک هستید و او قصد فروش سهم خود را از زمین مشترک دارد و می خواهد پای شخص سومی را در معامله باز کند تا شما را از میدان به در کند، خیلی نگران نباشید؛ در این حالت شما می توانید به محض اطلاع، سهم شریکتان را به همان قیمتی که به دیگری فروخته است بخرید، یعنی سهم او را به ملکیت خود درآورید و خریدار را از دور خارج کنید؛ به این ترتیب شما مالک تمام مال می شوید.شفعه امتیاز و حق تقدم برای شریک ملک مشترک ایجاد می کند و این حق مورد حمایت قانون است. حق شفعه همان حق شریک دوم است که ماده ۸۰۸ قانون مدنی آن را این طور بیان کرده است: «هرگاه مال غیرمنقول قابل تقسیمی بین دو نفر مشترک باشد و یکی از دو شریک حصه (سهم) خود را به قصد بیع به شخص ثالثی منتقل کند شریک دیگر حق دارد قیمتی را که مشتری داده است به او بدهد و حصه مبیعه را تملک کند . بر این اساس هنگام فروش ملک مشترک، حق شفعه سبب می شود شریک برای خرید سهم طرف مقابل خود بر دیگران مقدم شود.
البته به این نکته توجه داشته باشید که قانون مدنی این حق را خیلی هم بدون ضابطه به شریک اعطا نکرده و برای آن شرایط مشخصی در نظر گرفته است.
در مثالی که زدیم اگر شریکتان سهم خود را به دیگری منتقل کرد، شما که با او شریک بوده اید می توانید مال را از چنگ خریدار در آورید البته در صورتی این حق برای شما به وجود می آید که او سهمش را فروخته باشد. پس اگر شریکی سهم خود را صلح کند (عقد صلح یعنی کسی بدون گرفتن عوض مقداری از مال یا منفعت، مال خود را به کسی واگذار کند یا از طلب یا حق خود به نفع او بگذرد) شریک دوم حق شفعه ندارد و این موضوع راه فراری است برای اینکه بتوان حق شفعه به وجود آمده برای شریک را از بین برد. در خیلی مواقع طرفین برای اینکه حق به وجود آمده برای شریکشان را به نوعی از بین ببرند، معامله انجام شده را به صورت فروش ملک انجام نمی دهند تا شفیع نتواند با استناد به آن، از حق خود استفاده کند. اما اگر شفیع بتواند در مراجع قضایی ثابت کند هدف معامله بیع یا همان فروش بوده، ولی با عنوان صلح منتقل شده است این حق برای او قابل اعمال خواهد بود.
خوب است بدانید که حق شفعه شامل هبه نیز نمی شود؛ زیرا در هبه یا بخشش نیز مال به دیگری منتقل می شود اما هبه کننده چیزی را می بخشد و در عوض چیزی دریافت نمی کند.
حال که نوبت به خریدار رسیده و شما برای گرفتن مالی که خریده است به سراغش رفته اید، ممکن است او بخواهد مبلغی بیشتر از آنچه به فروشنده داده عایدش شود، این در حالی است که قانون اجازه این کار را به او نمی دهد و شریک هنگام استفاده از حق شفعه باید مبلغ را که خریدار پرداخته است، نه کمتر و نه بیشتر به او بدهد. در اصطلاح حقوقی به صاحب این حق که همان شریک دیگر فروشنده است، شفیع می گویند.
اگر شما با برادرتان در اتومبیلی شریک بوده اید و اکنون او، سهم خود را به دیگری فروخته است، برایتان خبر خوبی نداریم، چون شما نمی توانید از حق شفعه استفاده کنید؛ شفعه زمانی به وجود می آید که مال مشترک شما و دیگری غیرمنقول (مثلا زمین) باشد، یعنی مالی که نتوان آن را از محلی به محل دیگر منتقل کرد، به صورتی که اگر منتقل شود باعث خرابی یا نقص مال یا محل آن شود. حال شاید این سوال برایتان پیش آمده باشد که آیا اخذ به شفعه در خرید و فروش آپارتمان ها نیز قابل اعمال است؟ به نظر می رسد به علت اینکه مالکان آپارتمان ها فقط مالک مطلق سهم اختصاصی خود یعنی بنای بدون زمین هستند و در زمین، مالکیت مشاعی به صورت حق استفاده از مشاعات است، اخذ به شفعه جاری نخواهد بود. بد نیست
بدانید که حق شفعه در مورد ساختمان یا درخت خانه مشترک که بدون زمین آن فروخته می شود نیز به وجود نخواهد آمد.
شراکت مشاعی باید حتما بین دو نفر باشد. شاید بپرسید چرا؟ خب اگر تعداد مالکان بیش از دو نفر باشد در مورد ایجاد حق شفعه معلوم نیست از شرکای باقیمانده کدام یک حق اخذ به شفعه را پیدا می کنند.
اگر برای شما حق شفعه به وجود آمده است و می خواهید این حق را اعمال کنید باید بدانید که این حق، فوری است، بنابراین درنگ و تاخیر در اخذ شفعه سبب از بین رفتن حقتان می شود پس زود دست به کار شوید. مهلت عرفی اجرای این حق معمولا از تاریخ آگاهی از وقوع معامله است.
در زمانی که برای شما حق شفعه به وجود آمد، می توانید با پرداخت مبلغی که خریدار پرداخته است، سهم فروخته شده به او را تملک کنید و هرگاه بخواهید از نظر قانونی اقدام کنید طبق رای وحدت رویه صادرشده در دیوان عالی کشور و رویه قضایی باید دعوای خود را به طرفیت خریدار و شریک با هم مطرح کنید تا از نظر حقوقی قابل استماع باشد.
اگر بعد از فروش و قبل از اطلاع از جریان فروش، شفیع فوت شود تکلیف حق شفعه چه خواهد بود؟ به استناد قانون بعد از فوت شفیع حق شفعه به وراث وی منتقل می شود، اما ورثه یا باید از حق شفعه صرف نظر کنند یا نسبت به تمام سهم مشترک فروخته شده حق شفعه را اعمال کنند.
اگر مشتری بعد از خرید و قبل از اینکه شما از حق شفعه استفاده کنید مورد خریداری شده را به دیگری بفروشد و بدین ترتیب پای خریدار دیگری به میان بیاید، حق شفعه کماکان برقرار است و اگرشما که شریک مال هستید از حق شفعه استفاده کنید همه معاملات مشتری ای که قبل از استفاده شریک از حق شفعه صورت گرفته باشد، باطل می شود.


لینک کوتاه
http://dadnegar.com/?p=10685


به کانال تلگرام دادنگار بپیوندید


[ad_2]

لینک منبع

کارت بازرگانی چه مزایایی دارد

[ad_1]

انواع کارت بازرگانی و مزایای آن

با شنیدن نام کارت بازرگانی در ابتدا، می‌توان فهمید که این کارت، در واقع مربوط به امور بازرگانی و تجارت است. بازرگان به شخصی اطلاق می‌شود که شغل اصلی وی امور تجارتی از انواع مختلف مانند صادرات و وارداتِ کالا و اموری از این قبیل است. اما دانستن این نکته ضروری است که بر اساس قانون هر شخصی که تمایل به این قبیل امور تجاری و بازرگانی دارد، نمی‌تواند بدون داشتن مجوزی که به آن «کارت بازرگانی» می‌گویند، اقدام به تجارتِ عمده نماید. دارنده‌ی این کارت می‌تواند هر شخص حقیقی یا حقوقی باشد (شخص حقیقی مانند افراد عادی جامعه و اشخاص حقوقی از قبیل شرکت‌ها هستند). منظور از امور تجاری که با این کارت انجام می‌شود، اموری از قبیل ثبت و سفارش کالا تا واردات از مناطق آزاد، حق‌العمل کاری (امور مشابه دلالی) در گمرک و صادرات کالاهای مجاز است. صدور این کارت شرایط و محدودیت‌هایی دارد که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت.

مرجع صدور این کارت برای داوطلبانی که بخواهند از این امتیاز بهره‌مند شوند، شعب اتاق بازرگانی صنایع و معادن ایران در تهران و شهرستان‌هاست که در حال حاضر برخی شرکت‌های مختلف این امر را به عنوان نماینده برای اشخاص می‌توانند انجام بدهند. در مورد اشخاصِ حقوقی از قبیل شرکت‌های مختلف، صدور این کارت منوط به آن است که بازرگانان، مؤسسه یا شرکت خود را در دفتر ثبت تجارتی ثبت کنند (یعنی به‌صورت شرکت‌های ثبت شده نزد مرجع ثبت شرکت‌ها، به فعالیت بپردازند). همچنین این کارت برای شاغلین اداره‌جات دولتی که به‌صورت تمام‌وقت مشغول به کار باشند صادر نمی‌شود.
حداقل مدرک تحصیلی برای اخذ این کارت دیپلم و حداقل سن ۲۴ سال است. دارنده‌ی این کارت می‌تواند انصراف خود را از داشتن آن به اتاق بازرگانی و تعاون (همان مرجع صدور) اطلاع بدهد. همچنین برای هر شرکت و شخص حقیقی، تنها یک کارت صادر می‌شود.

مزایای کارت بازرگانی
۱- دارنده‌ی این کارت اگر شخص حقیقی باشد، به عنوان تاجر شناخته می‌شود، مزیت این مسئله در این است که تجار دارای امتیازات خاص و ویژه‌ای به نسبت افراد عادی هستند که صاحبِ کارت بازرگانی نیز از آنها بهره‌مند خواهد شد.
۲- برای افرادِ دارای این کارت که به دلیل تجارت مجبور به سفرهای متعدد هستند، ویزای تجاری صادر می‌شود (که البته با توجه به قوانین هر کشوری این مسئله متفاوت خواهد بود).
۳- سومین مزیتِ داشتن کارت بازرگانی برای صاحب آن، امکان عضویت وی در اتاق‌های بازرگانی است.
۴- چهارمین و یکی از جالب‌ترین مزایای خاصِ کارت بازرگانی، این است که امکان ثبتِ نام و علائم تجاری غیرفارسی (لاتین) را به صورت استثنا به دارنده‌ی آن می‌دهد.
۵- پنجمین مزیتی که می‌توان برای این کارت نام برد، امکان واردات کالا از مناطق آزاد کشور به داخل مرزهای کشور است.
در رابطه با ماهیت و چگونگی کارت بازرگانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: این کارت با مدت اعتبار یک الی پنج سال برای دارنده‌ی آن صادر می‌شود، و قابل تمدید نیز هست و در صورت تأیید توسط وزارت بازرگانی، معتبر است.
همچنین صدور این کارت برای بازرگانان و شرکت‌های خارجی منوط به معامله‌ی متقابل است، یعنی در صورتی به بازرگانان خارجی کارت بازرگانی در ایران داده می‌شود که در کشور آنها نیز به بازرگانان ایرانی اجازه‌ی فعالیت بازرگانی به‌صورت متقابل داده شود.
نکته‌ی بعدی که دانستن آن ضروری به نظر می‌رسد، امکان ابطال این کارت است. درست است که این کارت برای دارنده‌ی آن به‌صورت مدت‌دار صادر می‌شود ولی مانند هر مجوز دیگری تحت شرایطی قابل ابطال است. به‌طور مثال اگر دارنده‌ی این کارت فاقد یکی از شرایط چندگانه برای صدور این کارت باشد یا بعدا آن شرایط را از دست بدهد، کارت باطل خواهد شد. حال اگر دارنده‌ی این کارت مرتکب قاچاق بشود طبق ماده‌ی ۳۰ قانون گمرک ایران، در صورت احراز اینکه فرد مرتکب این جرم شده است، از عضویت به‌صورت دائم یا موقت در اتاق بازرگانی محروم شده و کارت او نیز ابطال می‌شود.
همچنین برای اشخاصی که به علت ارتکاب جرم، به حکم مقامات قضایی از تمام یا برخی حقوق اجتماعی محروم می‌شوند (اگر محرومیتِ مصرحِ وی در این زمینه باشد) به‌طور کلی کارت بازرگانی صادر نمی‌شود. همچنین برای افراد ورشکسته که هنوز وضعیت تصفیه‌ی حساب‌های آنها مشخص نیست، نیز کارت بازرگانی صادر نخواهد شد.

انواع کارت بازرگانی
۱- کارت تجاری، که نوع غالب آن است و برای ثبت و سفارش و ترخیص کالا و صادرات و واردات کالا استفاده می‌شود.
۲- کارت خدماتی، که صرفا برای اشخاص حقوقی که مجوز سرمایه‌گذاری با زمینه‌ی فعالیت خدماتی دارند صادر می‌شود.
۳- کارت موردی، که برای اشخاص حقیقی و حقوقی که برای یک بار خواهان ترخیص کالای خود باشند صادر می‌شود.
۴- کارت تولیدی و صنعتی، که برای اشخاص حقوقی که دارای مجوز سرمایه‌گذاری با زمینه‌ی فعالیت تولیدی هستند صادر می‌شود (به این منظور که تجهیزات کارگاهی و مواد اولیه‌ی مورد نیاز برای تولیدات خود را وارد و سپس اقدام به تولید نمایند).
نکته‌ی آخر اینکه، صرف داشتن کارت بازرگانی به آن معنا نیست که دارنده‌ی آن می‌تواند تاجر موفقی باشد یا با مشکلات تجاری برخوردی نداشته باشد بلکه بعضا تجار موفقی هستند که حتی با وجود داشتن سابقه‌ی فعالیت طولانی به تازگی به دنبال اخذ این کارت هستند. همچنین برخلاف تصور عام و مشاوره‌های خالی از تخصص، داشتن تحصیلات در زمینه‌ی مدیریت بازرگانی، شرط اخذ این کارت یا حتی موفقیت در تجارت نیست.


لینک کوتاه
http://dadnegar.com/?p=10680


به کانال تلگرام دادنگار بپیوندید


[ad_2]

لینک منبع